Στο παιδί που υπήρξε, ο Benjamin δεν ανακαλύπτει ένα λήξαντα παρελθόν, ένα “χαμένο χρόνο”, αλλά μία υπόσχεση που η ζωή δεν τήρησε, ένα μέλλον που δεν υλοποιήθηκε. Το παιδί πίστευε ότι διέβλεπε στα αντικείμενα που συνέλεγε, στις λέξεις που παραμόρφωνε, στις δραστηριότητες που ανακάλυπτε, ένα αίνιγμα που ο ενήλικας άφησε άλυτο, μία ελπίδα ευτυχίας που ο ενήλικας βιάστηκε να ξεχάσει. Το παρελθόν, για τον Walter Benjamin, είναι ένα θνησιγενές μέλλον…Το παιδί είναι θύμα μιας καταστροφής ανάλογης μ’ αυτήν που παρουσιάζει η Ιστορία : ενηλικιώνεται όχι με το πέρας μιας εξέλιξης, μιας συνεχούς προόδου, αλλά μέσα από αναπόφευκτες καταστροφές…’Ενα ουτοπικό μέλλον είναι θαμένο μέσα στο παρελθόν. ‘Εχουμε απέναντι στο νεκρό παιδί που βρίσκεται μέσα μας την ίδια ευθύνη που έχουμε απέναντι στις ανεκπλήρωτες προσδοκίες του παρελθόντος.”
Jean Lacoste
Από πρόλογο γαλλικής έκδοσης του βιβλίου
