Είμαι το πρόσωπο ενός μυθιστορήματος
που απομένει να γραφτεί, το οποίο αιωρείται στην ατμόσφαιρα και σκόρπισε δίχως να έχει ποτέ υπάρξει ανάμεσα στα όνειρα εκείνου που δεν ήξερε να με ολοκληρώσει.
Σκέφτομαι πάντα ,αισθάνομαι πάντα, αλλά η σκέψη μου δεν περιέχει συλλογισμούς ,η συγκίνησή μου δεν περιέχει συγκινήσεις. Πέφτω από την καταπακτή εκεί ψηλά, μέσ’ από το απέραντο διάστημα ,σε μια πτώση δίχως κατεύθυνση, απειροπολλαπλή και κενή.

Το βιβλίο της ανησυχίας Bernardo Soares (Fernardo Pessoa)

Όλα τα πρωινά του κόσμου, είναι χωρίς επιστροφή.
Πρόσωπα, εικόνες που θα προσπεράσουν .
Συναισθήματα που άρχισαν να ξεθωριάζουν στην κρυφή, κρυστάλλινη ακουαρέλα του κάδρου της ζωής σου…
Βράδια άγονα, στερημένα από του έρωτα τις ηδονές .
Γεμάτα με βουβά δάκρυα νυχτερινά μέχρι το πρώτο καθαρό φως της αυγής έξω από το τζάμι που αφήνεται να φανεί αχνά η μεγάλη πόλη.
Κι ύστερα πάλι νύχτες και νύχτες ,σιωπή μες στη σιωπή .
Ανιχνεύω στο σκοτάδι μια θολή ανάμνηση ζεστασιάς κορμιού .
Μια θολή ανάμνηση εικόνας απρόσιτης πια και μακρινής
Ίσως και δική σου…
Εκείνου του ανέφικτου, που δεν θα αγγίξω με τα λευκά χέρια της πραγματικότητας την αλήθεια του ποτέ σε μια αιώνια ολότητα.
Σκοτάδι. Κονσέρτο για δυο βιόλες…
Ήχος ηδονικά μελαγχολικός.
Αναζητώντας τον ήχο δυο κορμιών που σμίγουν
Τα θολά πρόσωπα των εραστών
Που η φλόγα των κορμιών τους πυρπόλησε το σύμπαν.
Αναζητώ την αρχή μιας μουσικής αρχέγονης
Πριν γίνει παρτιτούρα
Και μορφοποιηθεί σε νότες
Πριν το υλικό
Αγγίξει το άπιαστο.
Τους ήχους
Προτού λάβουν αέρινη μορφή
Όταν ακόμα δεν είχαν συλληφθεί
Και κατοικούσαν στον κενό.
Τις σιωπές που έχουν
Αρχή και τέλος
Τα σώματα των νεαρών εραστών.
Τα σώματά τους χορδές που πάλλονται
Τόσο που δεν φοβούνται
Μια στιγμή μη λυγίσουν
Και σπάσουν.
Μη η φλόγα τους διαχυθεί και πυρπολήσει και τους ίδιους.
Την ατέρμονη αλληλουχία των λυγμών
Τον ιδρώτα σταγόνα τη σταγόνα πρωτύτερα της ψυχής
Και ύστερα του κορμιού
Όλα τα πρωινά αυτού εδώ του κόσμου
Που δεν σε περιβάλλει
Είναι χωρίς επιστροφή.
Σαν κι εσένα που όλο λες πως θα ‘ρθεις
Και δεν φτάνεις μέχρι εδώ
Στα πέτρινα σκαλιά της αυλής μου ποτέ.
Παρά αιώνια αποχωρείς
Δίχως αποχαιρετισμούς
Γλυκούς εναγκαλισμούς
Φιλί μαζί πικρό μέσα στην γλύκα του κι αντίο.
Καλή σου νύχτα πρωινό της ψυχής μου.
Όλες οι μέρες αυτού του κόσμου
Σβήνουν μες το θαμπό ψεύτικο τους φως
Τα όνειρά μου.
Κι απόψε το βράδυ
Σαν κάθε αύριο
Που θα ‘ρθει
Θα σε κρατώ και πάλι εκεί σιμά μου
Χωρίς να σε έχω
Έτσι όπως δεν σε είχα ποτέ.

Υποσημείωση :Η φράση Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή ανήκει στην ταινία Tous les matins du monde (Όλα τα πρωινά του κόσμου) του Alain Corneau γαλλικής παραγωγής 1991. Και στριφογύριζε στο μυαλό μου από τότε που είδα την ταινία.

24-8-2005

13-6-2005

Κι έρχονται πάλι
Κάτι βραδιές στη ζωή μου
που δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα πια
όλα τελειώνουν
είναι βράδυ φθινοπώρου
βρέχει ακατάπαυστα
μια θολή εικόνα στο τζάμι
η ζεστασιά του δωματίου σου
η τρεμάμενη φλόγα της αγάπης που σβήνει
τα σώματά μας υγρά γίνονται σταγόνες βροχής
και σκορπίζονται στην μεσαιωνική σου πόλη
αυτή που αγάπησα
μόνο γιατί σε κάθε γωνιά της
υπήρχε ένα κομμάτι από σένα.

Κι ύστερα θα ξυπνήσω
ποιος ξέρει άραγε
σε ποια πόλη
ποιος ξέρει
περιμένοντας τι
θα χαμογελάς
και θα έχει ήδη ξημερώσει..

22-12-2004

Jean Lacoste

Από πρόλογο γαλλικής έκδοσης του βιβλίου

Παλιά πόλη

Η πόλη αυτή είναι πιο δυνατή απ’  τους ανθρώπους της.

Έχει ένα τρόπο να επιβάλλει τη δική της προσωπικότητα και αφήνει τα πραγματικά πρόσωπα στη σκιά.

Κανένας δεν μπορεί να την εκπροσωπήσει,κανένας δεν μπορεί να την καταχραστεί.

Έχει τόσους πολιτισμούς και χρόνια πίσω της, τόσα ονόματα και τόσες εξαρτήσεις, τόσες εκτινάξεις,που πάντα μ’ έναν τρόπο θα παραμένει απόρθητη,πόλη πολλών πόλεων,πολλών προσωπείων,πολλών μεταμφιέσεων.

Μια πόλη που όσο λιγότερο αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα της τόσο περισσότερο θα ταυτίζεσαι μαζί της.

Τοπογραφικόν ή ανθρωπολογία μιας πόλης

Κλαίρη Μητσοτάκη

Από το βιβλίο: Ηράκλειο μια πόλη στη λογοτεχνία

Επιλογή κειμένων Χριστόφορος Λιοντάκης

Εικόνες από ένα ταξίδι

Γιώργος Αλεξάκης

Εκδόσεις Σμίλη

Τις αντιδράσεις της Δύσης προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο η είδηση για την άδικη ποινή του αντιπολιτευόμνου Παναχί:

Ο Γάλλος υπουργός Πολιτισμού Φρεντερίκ Μιτεράν «με αγανάκτηση ενημερώθηκε για την ψευδο-καταδίκη κατά του ιρανού σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί, που καταδικάσθηκε σε 6ετή φυλάκιση και 20ετή απαγόρευση να εξασκεί το επάγγελμά του και να εγκαταλείψει την χώρα, πράγμα που του απαγορεύει τελείως να εξασκεί το ταλέντο του».  Η ανακοίνωση του Γάλλου υπουργού αναφέρει ότι η Γαλλία «εξανίσταται ενεργά κατά οποιασδήποτε απαράδεκτης παραβίασης της ελευθερίας της σκέψης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ζητεί να τεθεί τέλος σε αυτήν την πρακτική».

Ο Τζαφάρ Παναχί που έγινε γνωστός μέσα από τις ταινίες του όσο και από την αντικαθεστωτική του δράση, έχει τιμηθεί με το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 2000 για την ταινία του Ο Κύκλος και με την Αργυρή Άρκτο στην Μπερλινάλε το 2006 για το Offside.

Επίσης έχει διακριθεί στο Φεστιβάλ Καννών με τη Χρυσή Κάμερα για την ταινία Λευκό Μπαλόνι (1995) και με το Βραβείο Κριτικών (2003) για το Πορφυρός Χρυσός.

Μαζί με τη σύζυγό του και την κόρη του συνελήφθη τον περασμένο Μάρτιο. Οι δύο γυναίκες απελευθερώθηκαν λίγο αργότερα, αλλά ο ίδιος παρέμεινε υπό κράτηση για περίπου τρεις μήνες, προκαλώντας αντιδράσεις στη διεθνή κοινή γνώμη.

Αναδημοσιεύση από http://www.e-go.gr/cinemag/summary1.asp?catid=10167&subid=2&pubid=99228662

I

Άδειο φιλμικό κάδρο
όλα υποτονικά
η μηχανή του νου
φυλακίζει θαρρείς
απροσδιόριστα και ακατάληπτα
πλάνα
κάποιων ασπρόμαυρων ταινιών του Βέντερς.
Άδειοι χώροι
έρημοι άνθρωποι
κι όμως στο βάθος του τοπίου
όλα γίνονται θάλασσα.
Θάλασσα ,απέραντη έρημος …

II

Σκοτάδι
το φιλμικό κάδρο
φωτίζεται ξάφνου αχνά
δυο φιγούρες διαγράφονται
στο παράθυρο της λευκής οθόνης
τα πρόσωπα παραμένουν θολά
σαν δυο σκιές
κανένα λεπτό χαρακτηριστικό
του προσώπου τους
δεν διακρίνεται
σήμερα δεν είμαστε τίποτα παραπάνω
από σταγόνες σκοτάδι
μες το άπλετο εκτυφλωτικό φως
σήμερα δεν είμαστε τίποτα παραπάνω
από δυο μαύρες θάλασσες
στο απέραντο σύμπαν.
III

Δυο φιγούρες
μια κοπέλα και ένας νεαρός άνδρας
δεμένοι με ένα αόρατο σκοινί
σαν μαριονέτες
πορεύονται αργά
και βασανιστικά
μέσα σε ένα ολάνθιστο τοπίο
με βυσσινιές.
Τα χλωμά πρόσωπά τους
έρχονται
σε μια τεράστια αντίθεση
με το φως που λούζει το τοπίο.
Είναι που μια μέρα
μια αόρατη κλωστή σπάει
είναι που η αγάπη
γίνεται σιωπή.
Δεν υπάρχει φωνή
Δεν υπάρχεις εσύ
μόνο μια σκιά
κι η ψυχή σου
μια τσαλαπατημένη
σπάνια πεταλούδα
που την παρασέρνει ο άνεμος.

Εμπνευσμένα από τις ταινίες:

Paris-Texas του Wim Wenders,

Reconstruction του Christoffer Boe,

The Dolls του Takeshi Citano