Διαδρομές διαφυγής σε φόντο γκρι


090408-metro

Τα γεμάτα βαγόνια του μετρό αποπνέουν μια γκρίζα κούραση , άνθρωποι βιαστικά στοιβαγμένοι, πρόσωπα βαριεστημένα, ασθματικά τρέχουν μες την ακινησία της δράσης. Τα ασφυκτικά γεμάτα βαγόνια του μετρό μου θολώνουν τις σκέψεις,τις νοιώθω να συρρικνώνονται να γίνονται μικρές απειροελάχιστες σαν ασημένιες καρφίτσες προσπαθώντας να χωρέσουν κάπου, να ψάχνουν διέξοδο να βγουν ,να δραπετεύσουν από τον μεταλλικό αστικό χώρο και να γίνουν λέξεις που και αυτές χάνονται, στραγγαλίζονται μες τη βουή του πλήθους, μες την ανία των καιρών που τίποτα δεν αλλάζει.

Οι πόρτες των συρμών ανοίγουν για μερικά δευτερόλεπτα, η αναμονή που παρεμβάλλεται πριν το απότομο αιφνιδιαστικό κλείσιμο σε αφήνουν να περιμένεις με μια διάψευση προσμονής ότι ο επόμενος συρμός θα μπορούσε να σε οδηγήσει σε μια απρόσμενη διαφυγή από τούτη τη γκρι ασφυξία. Καταλαβαίνεις τι ορίζουμε κενό χρόνο, σαν μένεις παγωμένος και μετέωρος ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές.Ακούγεται ο ήχος, οι πόρτες κλείνουν ερμητικά αυτή τη φορά μένεις απέξω, το πρόσωπο που κάποτε θα μπορούσες να περιγράψεις όλες του τις γραμμές κατευθύνεται σε μια διαδρομή εκ διαμέτρου αντίθετη από τη δική σου.

Τα πρόσωπα πίσω από το τζάμι, θολώνουν, τα λεπτά χαρακτηριστικά μπερδεύονται με αυτά, άλλων προσώπων, παραμορφώνονται και σβήνουν. Πως ξεφεύγει κανείς από τις γκρι διαδρομές; Και πως καταφέρνει να ανασύρει από τη λήθη τα πρόσωπα και τις θύμησες που σβήνουν; Δεν είναι σύμπτωμα ανίας ετούτη η διαδρομή, μα σημάδι αδυναμίας αναχώρησης. Και προπάντων απουσίας προορισμού.

Αλλάζω σταθμούς ,συρμούς και βαγόνια, νοιώθοντας να μην φτάνω πουθενά. Το σημείο που κανείς ξεκινά και το σημείο που καταλήγει σμίγει, μπερδεύεται ,συρρικνώνεται και ξάφνου γίνεται ένα. Αδυνατώ να καταλάβω την αίσθηση αυτής της διαφυγής. Το βλέμμα μου μπερδεύεται μέσα σε άλλα κινούμενα βλέμματα, που άτακτα χωρίς ρυθμό κατευθύνονται κάπου. Η ζωή μοιάζει να εγκλωβίζεται μέσα σε γκρι συρμούς, στις ράγες κάποιου τρένου. Όταν το αισθανθείς ,όταν κάποια μέρα το βιώσεις και εσύ, να είσαι σίγουρος πως θα με καταλάβεις.

2 thoughts on “Διαδρομές διαφυγής σε φόντο γκρι

  1. Νιώθω ότι τα λόγια σου θα με συνοδεύουν κάθε φορά που θα ταξιδεύω με το μετρό!

    Σ’ ευχαριστώ!

    «Προσπαθώ να ξεφύγω από το γκρίζο.
    Προσπαθώ αλλάζοντας συρμούς, διαδρομές, πόλεις.
    Κάποιος με εμποδίζει να ξεφύγω.
    Ο εαυτός μου!»

  2. αν όλοι κάναμε μιαν επανάσταση..
    αν σε κάθε διαδρομή κολλούσαμε ένα μικρό λουλούδι στα γκρίζα μεταλλικά σωθικά του συρμού,
    αν γράφαμε μια λέξη,ένα ποιήμα,ένα μικρό μήνυμα με πολύχρωμους μαρκαδόρους…
    τότε τα βλέμματα γύρω μας θα ανέπνεαν μια παιδική συνομοσία, θα ήταν λιγότερο γκρίζα και περισσότερο ανθρώπινα.

    να μην υπακούν τα μάτια σου τις προσταγές του γκρίζου…η ζωή είναι μικρή για του κάνεις το χατίρι.

    αν όλοι κάναμε μιαν επανάσταση..
    θα στεκόμασταν αυτοθέλητα έξω από την πόρτα του βαγονιού και θα γυρίζαμε πίσω στο φως, για ν’ αναπνεύσουμε το πολύχρωμο χάος της πόλης.
    μικροί νικητές του λεπτοδείκτη που τρέχει και του γκρίζου που προσπαθεί να ριζώσει κάτω απ’το στέρνο μας.

    «Συνέχισε να γράφεις Φοίβη»
    Καλή σου μέρα
    ο Ναυαγός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s