Όλα τα πρωινά του κόσμου



Είμαι το πρόσωπο ενός μυθιστορήματος
που απομένει να γραφτεί, το οποίο αιωρείται στην ατμόσφαιρα και σκόρπισε δίχως να έχει ποτέ υπάρξει ανάμεσα στα όνειρα εκείνου που δεν ήξερε να με ολοκληρώσει.
Σκέφτομαι πάντα ,αισθάνομαι πάντα, αλλά η σκέψη μου δεν περιέχει συλλογισμούς ,η συγκίνησή μου δεν περιέχει συγκινήσεις. Πέφτω από την καταπακτή εκεί ψηλά, μέσ’ από το απέραντο διάστημα ,σε μια πτώση δίχως κατεύθυνση, απειροπολλαπλή και κενή.

Το βιβλίο της ανησυχίας Bernardo Soares (Fernardo Pessoa)

 

Όλα τα πρωινά του κόσμου, είναι χωρίς επιστροφή.
Πρόσωπα, εικόνες που θα προσπεράσουν .
Συναισθήματα που άρχισαν να ξεθωριάζουν στην κρυφή, κρυστάλλινη ακουαρέλα του κάδρου της ζωής σου…
Βράδια άγονα, στερημένα από του έρωτα τις ηδονές .
Γεμάτα με βουβά δάκρυα νυχτερινά μέχρι το πρώτο καθαρό φως της αυγής έξω από το τζάμι που αφήνεται να φανεί αχνά η μεγάλη πόλη.
Κι ύστερα πάλι νύχτες και νύχτες ,σιωπή μες στη σιωπή .
Ανιχνεύω στο σκοτάδι μια θολή ανάμνηση ζεστασιάς κορμιού .
Μια θολή ανάμνηση εικόνας απρόσιτης πια και μακρινής
Ίσως και δική σου…
Εκείνου του ανέφικτου, που δεν θα αγγίξω με τα λευκά χέρια της πραγματικότητας την αλήθεια του ποτέ σε μια αιώνια ολότητα.
Σκοτάδι. Κονσέρτο για δυο βιόλες…
Ήχος ηδονικά μελαγχολικός.
Αναζητώντας τον ήχο δυο κορμιών που σμίγουν
Τα θολά πρόσωπα των εραστών
Που η φλόγα των κορμιών τους πυρπόλησε το σύμπαν.
Αναζητώ την αρχή μιας μουσικής αρχέγονης
Πριν γίνει παρτιτούρα
Και μορφοποιηθεί σε νότες
Πριν το υλικό
Αγγίξει το άπιαστο.
Τους ήχους
Προτού λάβουν αέρινη μορφή
Όταν ακόμα δεν είχαν συλληφθεί
Και κατοικούσαν στον κενό.
Τις σιωπές που έχουν
Αρχή και τέλος
Τα σώματα των νεαρών εραστών.
Τα σώματά τους χορδές που πάλλονται
Τόσο που δεν φοβούνται
Μια στιγμή μη λυγίσουν
Και σπάσουν.
Μη η φλόγα τους διαχυθεί και πυρπολήσει και τους ίδιους.
Την ατέρμονη αλληλουχία των λυγμών
Τον ιδρώτα σταγόνα τη σταγόνα πρωτύτερα της ψυχής
Και ύστερα του κορμιού
Όλα τα πρωινά αυτού εδώ του κόσμου
Που δεν σε περιβάλλει
Είναι χωρίς επιστροφή.
Σαν κι εσένα που όλο λες πως θα ‘ρθεις
Και δεν φτάνεις μέχρι εδώ
Στα πέτρινα σκαλιά της αυλής μου ποτέ.
Παρά αιώνια αποχωρείς
Δίχως αποχαιρετισμούς
Γλυκούς εναγκαλισμούς
Φιλί μαζί πικρό μέσα στην γλύκα του κι αντίο.
Καλή σου νύχτα πρωινό της ψυχής μου.
Όλες οι μέρες αυτού του κόσμου
Σβήνουν μες το θαμπό ψεύτικο τους φως
Τα όνειρά μου.
Κι απόψε το βράδυ
Σαν κάθε αύριο
Που θα ‘ρθει
Θα σε κρατώ και πάλι εκεί σιμά μου
Χωρίς να σε έχω
Έτσι όπως δεν σε είχα ποτέ.

Υποσημείωση :Η φράση Όλα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή ανήκει στην ταινία Tous les matins du monde (Όλα τα πρωινά του κόσμου) του Alain Corneau γαλλικής παραγωγής 1991. Και στριφογύριζε στο μυαλό μου από τότε που είδα την ταινία.

 

24-8-2005

 

2 thoughts on “Όλα τα πρωινά του κόσμου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s