Είναι νυχτιές που θυμάμαι
το χρώμα των ματιών σου
το βλέμμα σου
τις διαδρομές
και τα ταξίδια
που μπορεί
να πραγματοποιήσει κανείς
μέσα στη ματιά εκείνου που αγαπά..

Κι έρχονται πάλι
Κάτι βραδιές στη ζωή μου
που δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα πια
όλα τελειώνουν
είναι βράδυ φθινοπώρου
βρέχει ακατάπαυστα
μια θολή εικόνα στο τζάμι
η ζεστασιά του δωματίου σου
η τρεμάμενη φλόγα της αγάπης που σβήνει
τα σώματά μας υγρά γίνονται σταγόνες βροχής
και σκορπίζονται στην μεσαιωνική σου πόλη
αυτή που αγάπησα
μόνο γιατί σε κάθε γωνιά της
υπήρχε ένα κομμάτι από σένα.

Κι ύστερα θα ξυπνήσω
ποιος ξέρει άραγε
σε ποια πόλη
ποιος ξέρει
περιμένοντας τι
θα χαμογελάς
και θα έχει ήδη ξημερώσει..

22-12-2004

Χωρίς κατηγορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s