Γραφή και αποχωρισμός


Το να γράφω είναι σαν ν’αποχωρίζομαι, όχι λιγότερο από το να πετάω, σαν ν’απομακρύνω από μένα ένα σωρό από φύλλα τσαλακωμένα και μια στοίβα από φύλλα γραμμένα ως την άκρη,που και τα μεν και τα δε δεν είναι πια δικά μου,έχουν εγκαταλειφθεί,αποβληθεί. 

…Η κόλαση ενός κόσμου όπου δεν θα πεταγόταν τίποτε,είμαστε αυτό που δεν πετιέται, η αναγνώριση της ταυτότητας των ίδιων μας των εαυτών,σκουπίδια σαν αυτοβιογραφία,ικανοποίηση της κατανάλωσης,αφόδευση, το θέμα της υλικότητας, της ανακατασκευής,γεωργικός κόσμος,το μαγείρεμα και το γράψιμο,αυτοβιογραφία σαν σκουπίδια,μεταδίδουμε για να διατηρήσουμε κι άλλες σημειώσεις ακόμη που τώρα δεν καταφέρνω να βρω τη σειρά τους,το συλλογισμό που τις ένωνε, το θέμα της μνήμης, η διατήρηση και η απώλεια αυτού που έχει χαθεί,αυτού που δεν είχαμε, αυτού που αποκτήσαμε καθυστερημένα, αυτού που κουβαλάμε πίσω μας, αυτού που δεν μας ανήκει, να ζεις χωρίς να κουβαλάς πίσω σου τίποτε(ζώο) :ίσως κουβαλάμε πίσω μας πολλά, να ζεις για το έργο:να χάνεσαι μέσα σ’ αυτό: υπάρχει το άχρηστο έργο, δεν υπάρχω πια εγώ.

 La Poubelle Agreee, Παρίσι 1974-1976

Απόσπασμα από το βιβλίο Ο δρόμος του Σαν Τζιοβάνι 

Ιτάλο Καλβίνο

Χωρίς κατηγορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s