Πριν Βασίλης Αλέξακης


»Δεν βλέπω το χέρι μου,δεν βλέπω το στυλό.Το αναγνωρίζω με την αφή,είναι ένα στυλό διαρκείας.»

‘Το σκοτάδι είναι πλήρες,συμπαγές. Έχω,ορισμένες στιγμές, την αίσθηση ότι σχηματίζει ένα καλούπι γύρω απ’το σώμα μου,ότι κολλά στο πετσί μου. Δεν είχαμε παρά μια αόριστη ιδέα για το σκοτάδι πριν.Δεν ξέραμε πραγματικά τι ήταν.Ήταν ένα σκοτάδι που τελικά σου επέτρεπε να διακρίνεις το σχήμα των αντικειμένων, που σιγά -σιγά αραίωνε. Εδώ δεν αραίωνε καθόλου. Είναι ένα σκοτάδι που δεν μπορείς να το συνηθίσεις.»

Πως μπορείς να συμφιλιωθείς με την ασθένεια που αλλοιώνει την εικόνα του αγαπημένου προσώπου και έπειτα το θάνατο που επέρχεται σαν άγρια κατακλείδα της φυσικής του παρουσίας ,αφήνοντας ορφανό και απομακρύνοντας οτιδήποτε απτό και χειροπιαστό σας ένωνε στο δικό σας τότε. Ο συγγραφέας προσπαθεί να να συνομιλήσει με αυτό το σκοτάδι, τη σιωπή και την απουσία που φέρνει ο θάνατος ενός κοντινού αγαπημένου προσώπου, με το να καταδυθεί μέσα στο ίδιο το πυκνό σκοτάδι, συνεχίζοντας να γράφει  ένα βιβλίο και στο μακρινό μετά ονομάζοντας το Πριν προσπαθώντας να καταλάβει πως είναι να είσαι νεκρός, ενώ όλα γύρω σου συνεχίζουν να υπάρχουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s