Ηράκλειο

Παλιά πόλη

Η πόλη αυτή είναι πιο δυνατή απ’  τους ανθρώπους της.

Έχει ένα τρόπο να επιβάλλει τη δική της προσωπικότητα και αφήνει τα πραγματικά πρόσωπα στη σκιά.

Κανένας δεν μπορεί να την εκπροσωπήσει,κανένας δεν μπορεί να την καταχραστεί.

Έχει τόσους πολιτισμούς και χρόνια πίσω της, τόσα ονόματα και τόσες εξαρτήσεις, τόσες εκτινάξεις,που πάντα μ’ έναν τρόπο θα παραμένει απόρθητη,πόλη πολλών πόλεων,πολλών προσωπείων,πολλών μεταμφιέσεων.

Μια πόλη που όσο λιγότερο αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα της τόσο περισσότερο θα ταυτίζεσαι μαζί της.

Τοπογραφικόν ή ανθρωπολογία μιας πόλης

Κλαίρη Μητσοτάκη

Από το βιβλίο: Ηράκλειο μια πόλη στη λογοτεχνία

Επιλογή κειμένων Χριστόφορος Λιοντάκης

Advertisements

Κινηματογραφικές περιπλανήσεις

200630_171687_3_024<< Ο κινηματογράφος επιχειρεί μια σύνθεση της μνήμης που προϋποθέτει από την πλευρά του θεατή την ανάμνηση όσων έχουν προηγηθεί αλλά δεν παρουσιάζονται στην οθόνη,καθώς και ετοιμότητα για όλες τις ενδεχόμενες εξελίξεις. Να γιατί ο καλύτερος τρόπος να βλέπεις μια ταινία είναι να τη βιώνεις προσωπικά. Τη στιγμή που βλέπουμε μια ταινία αυτό που υπάρχει μέσα μας έρχεται στην επιφάνεια: η ζωή μας, οι χαρές, οι λύπες, οι σκέψεις μας.. Όπως θα έλεγε η Σούζαν  Σόντανγκ είναι ένα όραμα του παρόντος και του παρελθόντος>>.

Μικελάντζελο Αντονιόνι

Κείμενα και Συνεντεύξεις

Αντίθετοι συμβολισμοί του χρόνου

χρόνος

Ο Χρόνος κενοτάφιο στιγμών .
Στιγμές που περνούν και χάνονται,
μνήμες που έρχονται και φεύγουν.
Κάποτε θα θαφτούν και αυτές μέσα
στο Χρόνο ,στο ατέλειωτο λιβάδι
του Χρόνου.
Εκεί που κάποτε άνθισαν …
Λιβάδι και κενοτάφιο ο χρόνος …
Ότι γεννήθηκε ,θα πεθάνει
και θα σβήσει κάποτε .
Όλα έχουν ένα πεπρωμένο που δεν μπορούν
να αποφύγουν .
Η στιγμή γεννιέται ,
γίνεται μνήμη
και έπειτα βυθίζεται στη λήθη .

Διαδρομές διαφυγής σε φόντο γκρι

090408-metro

Τα γεμάτα βαγόνια του μετρό αποπνέουν μια γκρίζα κούραση , άνθρωποι βιαστικά στοιβαγμένοι, πρόσωπα βαριεστημένα, ασθματικά τρέχουν μες την ακινησία της δράσης. Τα ασφυκτικά γεμάτα βαγόνια του μετρό μου θολώνουν τις σκέψεις,τις νοιώθω να συρρικνώνονται να γίνονται μικρές απειροελάχιστες σαν ασημένιες καρφίτσες προσπαθώντας να χωρέσουν κάπου, να ψάχνουν διέξοδο να βγουν ,να δραπετεύσουν από τον μεταλλικό αστικό χώρο και να γίνουν λέξεις που και αυτές χάνονται, στραγγαλίζονται μες τη βουή του πλήθους, μες την ανία των καιρών που τίποτα δεν αλλάζει. Συνέχεια