ΣΚΑΚΙ


Ένας κόσμος-ένας κόσμος τετράγωνος ο κόσμος μου.
Στις απλοποιημένες του διαστάσεις χαρακώνονται οι ορίζοντες των
ημερών, της ισονυκτίας η αντιθετική επιφάνεια.
Όλα τα εγκλήματα της ζωής-πανουργίες φόνοι-ξαναζούν απάνου
στο σιντέφι και στον όνυχα όπου επίπονα γλιστρούν άκαρδου
νου τα φιλντισένια σύμβολα τα είδωλα από κοράλλι.
Ο δρόμος τους, οι επικίνδυνοι σταθμοί των, οι απογοητεύσεις και
τα λάφυρα-χαρές γι αυτό που ήτανε καρδιά.
Τώρα με του χεριού τη σπάνια κίνηση να περιπλέξει το ξερό
παιχνίδι.
Το αίμα που κυλάει, οι βιασμοί, ό,τι κρυφό έχει η ψυχή, δε διακρίνεται
στις αυστηρές του μεταβολές.
Όσοι όμως ξέρουν τους κανονισμούς, στο κάτοπτρο βλέπουν τις
φρικτές εικόνες που δύο παίκτες κλείσανε σʼ εβένινο πλαίσιο
και προσπαθούν με λιτές κούκλες να σκεπάσουν.
(Νικόλαος Κάλας, Οδός Νικήτα Ράντου, Ίκαρος, 1977
και Γραφή και Φως, Ίκαρος, 1983)
Advertisements

Μέσα απ’ το σπασμένο καθρέφτη

mirror_by_smth_fresh from deviantart

Κοίταξε και απόψε μέσα απ’ το σπασμένο καθρέφτη

η μορφή σου θολή

τα μάτια σου, φάροι μες στην απέραντη νύχτα

τα χείλη σου στεγνά, άγονη γη

που δεν προσκύνησε ποτέ κανείς

Είναι οι μνήμες που επιστρέφουν θολές

και οι στιγμές, εικόνες του χθες

τρεμοπαίζουν μπρος τα μάτια σου.

Συγκρότησε και απόψε τη μορφή σου

αποχαιρέτα το χθες που σε κρατάει

δέσμιο

ζήσε το σήμερα

σκέψου το αύριο

και θα υπάρχεις.

Στίχοι του Μπρεχτ στο σήμερα

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε
μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν
οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας
σε πέτρα. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται
να μάθεις. Έτσι όπως είσαι
εσύ μπορείς να μείνεις.
Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

(«Άκουσα πως τίποτα δεν θέλετε να μάθετε»)

Ενα ποίημα του Πιερ Πάολο Παζολίνι

Μια απελπισμένη ζωντάνια

[…]    VIII

«Ήρθα στον κόσμο την εποχή

Της Αναλογικής.

Δούλεψα

Σ’ αυτό τον τομέα σαν μαθητευόμενος.

Ύστερα ήρθε η Αντίσταση

Κι εγώ

Αγωνίστηκα με τα όπλα της ποίησης.

Αποκατέστησα τη Λογική, και ήμουνα

Ένας πολιτικός ποιητής.

Τώρα είναι η εποχή

Της Ψυχαγωγικής.

Μπορώ να γράφω μόνο προφητεύοντας

Συνεπαρμένος με τη Μουσική

Από περίσσεμα σπόρου ή συμπόνιας».

«Αν τώρα επιβιώνει η Αναλογική

Κι έχει περάσει η μόδα της Λογικής

(μαζί κι η δικιά μου:

Κανείς δε μου ζητά πια ποίηση), υπάρχει

Η Ψυχαγωγική

(εις πείσμα της Δημαγωγίας

Που πάντα είναι περισσότερο κυρία

Της καταστάσεως).

Γι’ αυτό

Μπορώ να γράφω για Θέματα και Θρήνους

Ακόμη και Προφητείες

Σαν πολιτικός ποιητής, α, ναι, πάντα!».

«Όσο για το μέλλον, άκου:

Οι γιοι σου οι φασίστες

Θ’ απλώσουνε πανιά

Για τους κόσμους της Νέας Προϊστορίας.

Εγώ θα στέκομαι εκεί,

Σαν κάποιος που ονειρεύται το χαμό του

Στις όχθες της θάλασσας

Απ’ όπου ξεκινά η ζωή.

Μόνος, ή σχεδόν μόνος, στην παλιά παραλία

Ανάμεσα σε χαλάσματα αρχαίων κοινωνιών,

Τη Ραβένα

Την Όστια, ή την Βομβάη – είναι το ίδιο –

Με θεούς που ξεφλουδίζουν, προβλήματα παλιά

Όπως η πάλη των τάξεων –

Που

Διαλύονται…

Σαν ένας παρτιζάνος

Που πέθανε πριν το Μάη του ‘45

Θ’ αρχίσω σιγά σιγά ν’ αποσυντίθεμαι

Μέσα στο εκτυφλωτικό φως αυτής της θάλασσας,

Ποιητής και πολίτης ξεχασμένος».

ΙΧ

(επίλογος)

«Ω Θεέ μου, μα τότε τι έχετε στο ενεργητικό σας;…»

«Εγώ; – (ένα τραύλισμα, ο άθλιος δεν πήρα το ηρεμιστικό,

Τρέμει η φωνή μου σαν άρρωστου παιδιού) –

Εγώ; Μια απελπισμένη ζωντάνια».

Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου, Τυπωθήτω

Νύχτα είναι θα περάσει

DSC04758Οι Παρασκευές έχουν μια γεύση ανεμελιάς και απόδρασης, μια κρυφή επιθυμία να αφήσεις τα συνηθισμένα και να αφεθείς σε εικόνες ,λέξεις ,αλλιώτικες μουσικές και ιστορίες.

Δεν είναι υπερβολή να εκφράσω ότι περιμένω με ανυπομονησία να πάρω στα χέρια μου κάθε Παρασκευή την Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας και να διαβάσω το άρθρο του Σταύρου Σταυρόπουλου στη στήλη Νύχτα είναι θα περάσει .

Ίσως τα πιο όμορφα ,ανομολόγητα εσωτερικά ταξίδια να γίνονται μέσω των λέξεων…

Προσπαθώ να σε περιγράψω,να διατρέξω το σώμα σου μοιάζεις με γκρεμισμένο ναο. Κάποτε σε κρατούσα στη χούφτα μου και χωρούσες.  Κάποτε, που κάθε βράδυ ήταν βράδυ επιστροφής. Νομίζεις πως μπορείς να αφηγηθείς τα συναισθήματα σου, αλλά δεν μπορείς να τα μεταδώσεις.

Ο Χριστός σταμάτησε στα χείλη σου

Σταύρος Σταυρόπουλος

Βιβλιοθήκη Ελεθεροτυπίας, αριθμ.φύλλου 574,  16-10-09

Ο χρόνος γερνάει γρήγορα

Four eyes by Diana Cretu -deviantart

Four eyes by Diana Cretu -deviantart

«…έχεις τη διάθεση να αφηγηθείς τις αναμνήσεις σου στους άλλους, εκείνοι ακούν την αφήγησή σου και πιθανώς να καταλαβαίνουν ακόμα και την πιο μικρή λεπτομέρεια, αλλά εκείνη η ανάμνηση παραμένει δική σου και μόνο δική σου, δεν μετατρέπεται σε ανάμνηση κανενός άλλου μόνο επειδή την αφηγήθηκες σε άλλους, μπορείς να αφηγηθείς τις αναμνήσεις σου αλλά όχι να τις μεταδώσεις».

Ο χρόνος γερνάει γρήγορα

Αντόνιο Ταμπούκι

Σπαράγματα

DSC04465

 

Μικρά σπαράγματα ζωής

 αφημένα στο ακρωτήρι του απείρου

Ψήγματα από σημάδια ολάκερα

Λησμονημένα

Ιστορίες χαμένες

στα βάθη μιας αρχής

σε  φόντο

λευκό

λαξευμένου μαρμάρου   

ρωγμές του χρόνου

κρυμμένες.

 

Οπτασία

Ιέρειας

Γυμνόστηθης Θεάς

Εις αναμονή μιας μύησης

Σε τελετές απόκρυφες

 αραχνοΰφαντο πέπλο 

απογυμνώνει

 το λευκό πρόσωπο.

 

Θραύσματα μορφών

Που μεταμορφώνονται.

 

Γύρω σκοτάδι

Αγκαλιάζει

Σμίγει με

Το φως.